Columns
Eke Mannink
We zijn weer thuis. En hoe.
Afgelopen vrijdag was de Zutphense Cultuurnacht. Ik dook erin met twee twintigers. Het was één groot feest.
Was u er ook? De kans is groot, want in ons stadje krioelde het van de liefhebbers van zang, dans, theater, beeldende kunst…
Ik moest denken aan november 2010. Toen stonden we op de Houtmarkt te schreeuwen om cultuur. Een landelijke protestbeweging was het, tegen de voorgenomen bezuinigingen op de kunst- en cultuursector door kabinet Rutte. Meer dan honderdduizend mensen schreeuwden op hetzelfde moment – het kabinet hield voet bij stuk.
En zie ons nu. Een opgetogen sfeer, geen onvertogen woord, door elkaar gehusselde generaties en overal plezier. Plezier om het creëren, plezier om het genieten van de creaties – in een sfeer van gezamenlijkheid. Een paar momenten/snapshots/straatcitaten voor u op een rij.
De schrijvers van Shut Up & Write staan in slaapwinkel De Duif aan de Nieuwstad. Het publiek zit en ligt om ze heen, op bedden die te koop zijn. Veel toehoorders doen hun ogen dicht en laten zich leiden tot ver achter hun horizon.
We rollen met moeite van onze matrassen af om op tijd in de Witte Vleugel te komen. Aldaar speelt een Surinaams-Nederlandse acteur zijn voorstelling. Hoeveel van wie je bent, ligt al besloten in je familiegeschiedenis? Die vraag staat centraal. Kevin Klein, zo heet-ie – zijn naam heeft-ie mee –, trekt je in een verhaal waar je geen woord van wilt missen. Een zoektocht naar identiteit is het, verrassend en origineel. Enorm veel en enthousiast publiek.
‘Heb je de Walburgkerk al gezien?’
‘Nee?’
‘Móét je heen! Freaky!’
In de HEMA speelt een fonkelende band, waarin jong, middelbaar en oud muzikaal talent de winkel laat swingen. In het aquariumkamertje op de eerste verdieping ontdekken we hoe je met een stukje linoleum en een paar gereedschappen een eigen grafische afdruk maakt. Rosa de Hulu leidt de workshop die officieel al voorbij is. ‘Er is nog materiaal,’ wenkt ze, ‘ga gerust je gang.’
Met linootjes onder de arm door naar Dat Bolwerck. Tijd voor een tarotkaarten-lezing. Wijzer geworden besluiten we gedrieën een lumpur op het s-Gravenhof te eten. Een lila opblaaskerk licht daar vervreemdend op. Na de voorstelling van Margriet van der Linden wordt-ie omgetoverd in een stille disco. Op je koptelefoon heb je keuze uit twee muziekstijlen of een erotische vertelling. Sommige bezoekers maken opvallende bewegingen.
‘Ken je dat blaadje Zutphen Bruist?’
‘Ja, hoezo?’
‘Ik heb Zutphen nog nooit zo zien bruisen als nu!’
Tegen twaalven belanden we bij BoekDelen, in de voormalige Meisjesvakschool. Op het podium zien we een gitarist, Gijs Wasseveld, docent op het Eligant Lyceum. Zijn lied over verdriet bij een jonge moeder na haar scheiding is wonderschoon. ‘Ik durf dit eigenlijk niet,’ zegt hij tijdens zijn voordracht, maar het publiek is blij dat-ie doorzet. Als stadsdichter Dietske Geerlings vervolgens een fonkelnieuw Zutphens Odyssee over schrijven en lezen inzet, duizelt het me voor de ogen. Wat is er een rijkdom in ons stadje, wat een talent en creatiekracht!
Ik heb zin om te schreeuwen. Cultuurnacht? Gráág volgend jaar weer!