Droomhuis

Ici votre verslaggevère – inmiddels zitten geliefde en ik in de Auvergne. Nou ja, zitten… We zijn met ons busje een eind naar het oosten getrokken, wilden het zuiden nog niet verlaten, nu wandelen we hier wat af. Ongelooflijk hoe gevarieerd het land van die Fransen is. Vergeleken met Duras is Murat een totaal andere wereld. Het is alsof we onze pleisterplaatsen op de klinkers uitzoeken, maar toeval leidde naar dit middeleeuwse stadje.

Murat rust in de schaduw van basaltwanden. Het omringende landschap bestaat uit slapende vulkanen. Waar vroeger de aarde vuurspuwde, bedekt nu zachtgroen de berghellingen. De runderen van hier, Salers genaamd, hebben opvallend lange, lichtgekleurde hoorns die sierlijk omhoog groeien. Hun vachten zijn diep van kleur, egaal mahonie- of donkerrood, vaak licht gekruld of golvend. In een folder lees ik dat hun karakter ’taai en krachtig’ is, perfect aangepast aan het klimaat en de steile hellingen van het Centraal Massief.

We wandelen bergopwaarts vanuit het dorpje Thiézac. De bakker was gelukkig open, we genoten van croissants, maar koffie was nergens te krijgen. ‘Pas in de winter,’ zei een man die lokaal gebreide truien verkocht, naast de bakker de enige winkel die open was. ‘Dan gaan we de pistes weer op.’
Terwijl we even stilstaan, óók om het uitzicht te bewonderen – niet minder om uit te hijgen – beseffen we dat we ons in een zogeheten rode zone bevinden. De huizen die hoog tegen de berg liggen, staan allemaal in dat rood. ‘Het gevaarlijke deel van het dorp,’ legde een meneer van de Mairie uit. ‘Er kunnen grote keien naar beneden vallen, en de aarde kan verschuiven.’ Terwijl we doorlopen, zien we drie verschillende wandelroutes aangegeven staan. Zo acuut gevaarlijk zal het dan toch niet zijn.

Een bordje verwijst naar ‘Onze Lieve Vrouwe van de Troost’, een kapel op een belendende berg. Het pad dat wij volgen, wordt steniger en smaller. Een schuur in de voor deze omgeving kenmerkende bouwstijl, donkere stenen, gevoegd met wit cement, doemt op. Eenmaal gepasseerd zien we een enorme landkaart tegen de achterwand liggen. ‘Verrek,’ zeg ik, ‘die is van hier, heel gedetailleerd!’ We zoeken waar we zijn en zien de grillige bergkloven en -wanden die achter ons moeten liggen, maar die we alleen kunnen vermoeden.

Het was weer een verkapt op adem komen. Na een paar minuten doorsjouwen staan we oog in oog met ons droomhuis: uit vulkaangesteente opgebouwde muren, een wagenwijd openstaande stokoude deur en vensters zonder glas, van waaruit een geweldig uitzicht te bewonderen is. Het dak is van leisteen en oogt als nieuw.
‘Wat zou ik dit graag opknappen,’ glundert geliefde. ‘Hier de woonkamer, daar mooie kastjes, een nieuwe trap…’ We geven onze fantasie de vrije loop en halen een bekertje water uit de bergstroom die naast het huis klatert.

‘Die kapel heet niet voor niets zo,’ zeg ik. ‘Koffie hebben ze niet in het dorp, maar dit bronwater smaakt goddelijk.’ We zitten op de stoep voor het huisje en genieten van ons bakkie troost terwijl de schemer langzaam invalt.