Columns

ApoldroNU – Drone-droom

Sinds griezelfilm De Lift ben ik fan van Huub Stapel. De productie van de nu bijna 72-jarige Noordlimburger is fenomenaal. Zijn belangrijke (hoofd)rollen in tv-series als Flikken Rotterdam en Zussen, speelfilms als Amsterdamned 2, Champagne, Boomers. Prachtig zijn tv-reizen langs Maas, Rijn, IJssel en Schelde waarin hij ons trakteerde op zijn kennis van geschiedenis en cultuur.

Net afgelopen is de tv-serie Een jaar in vogelvlucht. Met zijn kijk op ons land vanaf ‘de grond’ èn vanuit de lucht. Ook zo’n fan van die Belgische mannen Arnaut, Ruben en Philippe met hun avontuurlijke drone-wandelingen?

De drone – beroemd/berucht geworden tijdens de jacht op  opperterrorist Osama bin Laden in 2011 – heeft twee kanten. Als nieuw angstaanjagend oorlogswapen. En als middel om ons landschap, onze steden en dorpen vanuit een ander perspectief te bezien. Zo toonde Huub Stapel ons Nederland als een sprookje vol kleur, groen, leven, welvaart en gezelligheid. Bij het van boven bekijken van het Binnenhof dacht ik alleen maar: wat een schitterend complex. Even weg de restauratiekosten die al vijf keer over de kop gingen sinds de eerste raming van een half miljard. Ook verdrongen de politieke schermutselingen daar en in het Torentje. Turend naar groene landerijen met strakke sloten zag ik vredig koetjes grazen in de typisch Hollandse weide; stikstofstrijder Vollenbroek (‘weg met dat vee’) in geen velden of wegen te bekennen. Evenmin een agressieve wolf bij de hertjes in het bos, de schaapjes op de hei.

Oogverblindend de bloembollenvelden. Natuurlijk, van bestrijdingsmiddelen kun je Parkinson krijgen, maar jongens, nu even niet. Ik zag onbekommerd fietsende mensen, niet belaagd door fatbikecrimineeltjes. Vrolijk volk op kermissen, tijdens carnaval. Cancellen even die krantenkoppen over rellende jongeren daar, zoals onze Voorwaarts-kermis.

Beroepshalve heb ik ons eigen woongebied, Apeldoorn en de Veluwe, vaak vanuit de lucht mogen aanschouwen. In een luchtballon, helikopter en Cessna-vliegtuigjes vanaf Teuge. Onvergetelijk. Zag ik op 300 meter hoogte uitgedroogde bossen, een IJssel als miezerig stroompje? Welnee, de rivier als zilverlint gedrapeerd in groene uiterwaarden. Goudkleurige zandverstuivingen verpakt in het dichte Veluwe-lover. Ons Nederland: een zorgeloos paradijsje.

Genoeg, stop, nu weer met beide beentjes op de grond.

Tot volgende week!