Algemeen
APELDOORN – Hoe leef je verder als het ondenkbare gebeurt? Die vraag staat centraal in het boek Streep hun naam niet door… van de Apeldoornse auteur Wietse Weistra. In het boek beschrijft hij hoe hij en zijn vrouw Maartje in 2012 kort na elkaar hun dochters Eline en Fleur verloren en hoe zij daarna stap voor stap hun leven weer vormgaven.
“Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?” Die vraag van zoon Tim bleef hangen en werd uiteindelijk het startpunt voor dit boek. Wat begon als een persoonlijk document voor zijn zoon, groeide uit tot een verhaal dat Wietse nu met een breder publiek deelt. Niet alleen om de herinnering aan zijn dochters levend te houden, maar ook om herkenning, begrip en hoop te bieden aan anderen die met verlies te maken hebben. “Mensen zeggen vaak dat je het verlies van een kind nooit te boven komt. Als ik terugkijk op de afgelopen veertien jaar denk ik dat daar veel waarheid in zit”, zegt Wietse Weistra. “Er gaat geen dag voorbij waarop wij niet aan onze dochters Eline en Fleur denken. Maar ik heb ook geleerd dat verlies niet bepaalt wie je bent. Wel hoe je ermee omgaat.”
Meer dan een verhaal over verlies
Streep hun naam niet door… is geen boek dat alleen gaat over verdriet. Het beschrijft ook de kracht van familie, vriendschap, liefde en doorzettingsvermogen. Wietse vertelt openhartig over rouw, de vaak ongemakkelijke reacties van de omgeving, de zoektocht naar een medische verklaring en de weg naar een nieuwe toekomst. Die toekomst kwam er uiteindelijk met de geboorte van zoon Tim in 2015. “Hun dood moeten we accepteren. Maar hoe we met dat verlies omgaan, bepalen we zelf”, aldus Weistra. “Met dit boek hopen we te laten zien dat verdriet niet verdwijnt, maar dat er ondanks alles weer ruimte kan ontstaan voor vertrouwen, veerkracht en geluk.”
Ontstaan van het boek
De aanleiding voor het boek ontstond tijdens een vakantie in Frankrijk. Hun zoon Tim stelde onverwacht een eenvoudige vraag: “Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?” Die vraag bleef hangen. “Ik realiseerde me dat sommige herinneringen langzaam begonnen te vervagen. Ik wilde dat Tim later zou weten wie zijn zusjes waren geweest. Daarom ben ik gaan schrijven. Eerst voor hem, daarna voor onze familie. Uiteindelijk groeide dat uit tot dit boek.”
Van persoonlijk verhaal naar bredere boodschap
Met het boek wil Weistra niet alleen lotgenoten bereiken, maar ook mensen die een dierbare willen ondersteunen of zelf door een moeilijke periode gaan. “Iedereen krijgt een rugzak mee in het leven. Wij leven met het litteken op onze ziel dat het overlijden van Eline en Fleur heeft achtergelaten. Maar we weten inmiddels ook dat je uit het diepste dal weer omhoog kunt klimmen. Dat is misschien wel de belangrijkste boodschap van dit boek.”
