Columns
Eke Mannink
Het fonkelnieuwe jaar had de wereld uitgewist.
Een zachte laag bedekte silhouetten
van straten, huizen, zelfs de drukbezette
mens keek op – opeens was iedereen toerist
in eigen stad. Spekglad was het plaveisel,
maar velen waagden zich toch buiten,
ze keken graag iets verder dan door ruiten.
En liepen in de richting van de IJssel.
Het tweede kwart van deze eeuw is nu gestart.
De maatschappij oogde door de sneeuw vertraagd.
Er reden weinig auto’s, fietsers op de kade,
de oevers vormden saam één grote wandelpromenade.
Het is alsof dit jaar iets aan ons vraagt.
‘Toe, mag het alsjeblieft iets minder hard?’
