Columns
Eke Mannink
Zwaar enthousiast net als
voorgaande jaren
belegden we samen
het dichtkunstenfeest.
De vijfde editie
woordkunstvolgensZutphen
moest helderder, mooier
dan ’t ooit was geweest.
Een opgave was het;
haast niet te volbrengen;
de eerste vier keer –
stuk voor stuk een festijn.
Daarbij voegde zich een
kalenderprobleempje:
er mocht géén expositie
in Dat Bolwerck zijn.
Na veel vijven en zessen,
getob en gepuzzel,
kwam zondag de elfde
oktober er uit.
Op die dag moest ’t grote
festijnderpoëten
een feit zijn, een datum
vol lyrisch geluid.
Maar toen kwam de wending,
de volte, de chute –
een alerte collega
dook in de papier-
en agenda en zag:
potjandriedikkeme:
die feestdag was óók al
de Dag van het Bier.
Het bestuur kwam voltallig
en zorg’lijk tezamen,
hoe was toch dit noodlot
te wenden, te keren?
De pr-dame riep: het is
onoverkomelijk.
We moeten onszelf
vóór dat bier programmeren.
Zo komt het dat bokbier
op elluf oktober
het bokbier zal vloeien,
urine als water.
Poëzie stroomt het etmaal
daaraanvoorafgaande:
zaterdag lyrisch
– en maandag een kater.
