IJsselkade, woensdagmiddag

Dit is een dag om elkaar te beminnen.
En dit wordt een nacht voor een dans, voor gezang.

Zacht neuriën, op elkaars lijf liggend, lang
in elkaars ogen kijken, en lachen, en spinnen.

Dit wordt een dag die gevuld is met parken.

Met honden, met lopen, met winterse kleren
en tot aan het schemeruur diep discussiëren.

We zullen niet wroeten, we zullen niet harken

in verre verledens en niet in dichtbije –

dit is een dag voor de tuin hoe-ie-is.

Een aaneenschakeling van betoverend blije
momenten, één grote belevenis,

één stroom van geluk in de bomvrije
zone waarin we hier wonen, die dit land van ons is.

Of is dit een dag juist om ondergedompeld
in rouw en verdriet langer stil te staan
bij wat mensen door mensen wordt aangedaan?
Een dag om te huilen, één waarop je mompelt,

het liefst binnensmonds en haast niet te verstaan –

hoe is mijn rol in dezen, beteken ik wat
in de wereld, voor anderen? Of onderschat
ik het lot van veel wezens? Ben ik begaan
met de rest van de aarde, en doe ik aan delen?
Wat doe ik, wat kan ik, doe ik wat ik kan?
Ben ik nog als vroeger, toen het me kon schelen
als vriendjes gepest werden? Heb ik een plan?
Zou het uitmaken als ik dit vers luid zou kwelen,
niet hier op de kade, maar in Irak of Iran?

Ja, dit zijn de dagen om ons te hervinden,

balansen te scheppen, om samen te zijn.

Te bewegen over de scheidingslijn
van oordeel naar vragen. Soms lijken we blinden,
met onze kritiek op veel andere landen.
We mogen best dansen nu, met elkaar stoeien;
juist door te bewegen gaan dingen weer vloeien,

gedachten weer stromen en komen we handen
te kort om te doen wat we nú gaan verzinnen.

Ja – dit is een dag voor dynamisch, niet vaag
ouwehoeren: projecten meteen gaan beginnen.
Laten we anderen open ontmoeten, geen klaag-
zang, maar lachen. Ja, dát … en beminnen.

Da’s wat we gaan doen. En we doen het vandaag!