Columns
Eke Mannink
Sinds je dood heb je meer invloed dan daarvoor.
Het is alsof je in mijn bloedbaan bent gaan stromen.
Het kan verbeelding zijn, maar ’t lijkt of ik mijn dromen
preciezer vorm geef dan voor ik je verloor.
Je moleculen zweven los rond van elkaar.
Je woorden in hun volgorde besloten in mijn hoofd
en ook je stem – al is ze dan gedoofd
in hier en nu – klinken daar nog melodieus en zwaar.
Maar al schrijf ik als een gek en produceer
ik meer dan ooit en ben ik dankbaar, zelfs bij vlagen blij,
toch zou ik zo graag met je praten in het echt.
‘k Wil bijvoorbeeld weten wat je had gezegd
als ik je had beschreven hoe mijn zoon keek, wat hij zei,
toen ik hem vertelde over jou. Over wie je was en zoveel meer.
Ter nagedachtenis aan Minny Schenk.
