Breek-dansen

De attracties zijn opgeruimd, de kermisploeg is doorgetrokken, maar de sporen zijn nog voelbaar. Mijn dochter en een vriendin wilden in de Booster, u kent hem vast, die hoge, die ieder jaar op de Zaadmarkt staat opgesteld, pal tegenover de Bernhardsteeg. Toen het eenmaal zover was, kreeg de vriendin toch twijfels. ‘Laten we eerst in dat ding op de hoek gaan,’ stelde ze voor. ‘Dan kunnen we er een beetje inkomen.’

Ze liepen in de richting van Dat Bolwerck, ruimte voor kunst en gedachten, en konden meteen plaatsnemen in de Breakdance, nadat ze kaartjes hadden gekocht. ‘Wat toen volgde, was een hel,’ zei dochter. Ik ken haar als een durfal; ze is gek op achtbanen en rollercoasters, ze traint paarden en schuwt de grote, moeilijke exemplaren niet – integendeel. Maar dit ritje, afgelopen week, op de Zutphense kermis, zal de vriendinnen nog lang heugen.

De Breakdance is een grote, elektronische spin met armen die ronddraaien, met aan die armen plateaus met elk drie gondels die ook weer draaien en ten slotte toeren die gondels om hun eigen as, terwijl ze afwisselend hoog en laag gaan. Ernaar kijken bezorgt mij al een scheve maag, en afgaand op het gegil – trend die ik waarneem: dit jaar gillen mannen harder dan voorheen – zou ik er zelf niet meteen voor kiezen. Dochter en vriendin ook niet meer, geloof ik.
‘Het ging zo hard, dat kun je je niet voorstellen,’ vertelde dochter. ‘De grendel zat vrij ruim, dus ik had het idee dat we eruit zouden vallen, als we ons niet heel, heel vast zouden houden. We hielden onze hoofden voorovergebogen en zaten stokstijfstil te wachten tot het over was, doodeng.’

Toen ze eruit kwamen – vijf eindeloze minuten duurde het –, hadden ze allebei last van hun nek. De vriendin had daarbij ook nog pijn in haar rug. Ze hebben de Booster daarna wijselijk overgeslagen.

Dochter vertelde dat haar vriendin de kermisexploitanten in duidelijke digi-taal heeft laten weten dat deze attractie onverantwoord is, en dat ze bijval kreeg. Ik was nieuwsgierig en besloot dat platform op te zoeken, maar raakte de weg kwijt in fora-land.

Geparafraseerd stond er dit: ‘Deze attractie is niet verantwoord. Hij gaat veel te hard en bezorgt mensen pijn. Zijn er meer mensen die dit zo hebben ervaren?’ Een antwoord van een medestander volgde snel: ‘Bedoel je die voor de shoarmatent aan de Zaadmarkt? Die lijkt wel opgevoerd. Ik heb eerder in de Breakdance gezeten, meerdere malen zelfs, maar nog nooit stond-ie in deze stand. Om volledig van door te draaien, zo hard gaat dat ding!’
Ik kon de internetdiscussie dus niet vinden. Wel het bericht dat zes jaar geleden een bezoeker een been verloor vanwege een mankement aan diezelfde attractie. Zijn zoon brak een pols. De exploitant werd aangeklaagd. In Griekenland vloog een gondel los, dat resulteerde in een dodelijk slachtoffer.

Ik merk dat ik niet door moet lezen. Het is net als met kwalen en pijntjes  – voor je het weet verlies je je in de meest afschrikwekkende medische verhalen op het net. Het lichamelijk letsel van dochter en vriendin wordt gelukkig iedere dag een beetje minder.
Eén ding staat vast: de Breakdance gaan ze nooit meer in.