Brahms

Soms ben je mismoedig. Dat is nou eenmaal zo. Ik praat tegen mezelf, terwijl ik over de A1 rijd. Vroeger zou ik de mismoedigheid bestrijden met alle energie die ik in me vind, nu bekijk ik het met mildheid. Dat voelt als een vooruitgangetje. Als een verworvenheid van het ouder worden.

Heb net mijn dochter afgezet, een paar uur daarvoor waren we samen bij mijn moeder.
De hele dag ben ik verdrietig. Voor een groot deel weet ik waarom. Iemand die ik bijzonder en aardig vond, met wie ik een tijd best intens ben opgetrokken en daarna het contact volledig ben verloren, leeft niet meer.

Ik kreeg van een paar kanten bericht over haar dood. Herlas onze telefoonconversatie van jaren geleden. Zag hoeveel we bij elkaar vonden, hoe we ons best deden elkaar te zien, ondanks drukke levens en van elkaar verwijderde woonplaatsen. Hoe kon dat zomaar gestopt zijn? Ik pieker erover. Een afslag oprijdend, druk ik de radio aan.

Van haar broer begreep ik dat ze de laatste vier jaar ziek is geweest, dat het op en neer is gegaan. ‘Op momenten leken de waarden verbeterd en kreeg ze hoop op genezing,’ schreef hij. ‘Helaas kwam de ziekte in alle hevigheid terug.’

De zender stoort. Ik hoor een presentator in het Duits vertellen over een verschrikkelijk incident in Modena, Italië. Een bestuurder reed met honderd kilometer per uur een winkelstraat in. Een aantal mensen is gewond, omstanders hielden de dader vast tot de politie verscheen.
In de wagen klinkt piano, een stuk van Brahms. Ik merk dat de tranen over mijn wangen rollen. Mismoedigheid, verdriet, onmacht.
Ik bekijk ze met compassie.

Een vooruitgangetje – ik zei het al.

Ballades opus 10 – andante con moto

Er zitten deurbellen verborgen in het stuk

en tintelingen van scharlaken rood.

Het is heel levendig en gaat over de dood –

het stemt tot somberen en jubelt van geluk.

Er zit een kroeg in en weemoedigheid met zon,

zwart-foto’s en onverstoorbaarheid.

Een schaatstocht en een drang om door de tijd

te gaan – de was op een balkon

Het constateert, het concludeert, het neemt gewaar.

Er zit een standpunt in en toch is het ook open.

Het laat je leven mild door alle maten lopen.

Het houdt je tegen licht, het lacht naar je – en klaar.