Zorg
door Sanne Appelhof
Maandag 10 november is het de Dag van de Mantelzorg. Op deze dag laat heel Nederland zien dat ze mantelzorgers waarderen. Ruim twintig jaar geleden nam MantelzorgNL het initiatief voor de Dag van de Mantelzorg. Inmiddels is het uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerende activiteit. Overal in het land worden activiteiten georganiseerd en ontvangen mantelzorgers (in welke vorm dan ook) een waardering. Als landelijke organisatie ondersteunt MantelzorgNL deze initiatieven.
Wat is mantelzorg?
Mantelzorg is alle hulp aan een hulpbehoevende door iemand uit diens directe sociale omgeving. Ook minder intensieve hulp, de hulp aan huisgenoten en de hulp aan instellingsbewoners zijn meegenomen. Mantelzorg is hulp die verder gaat dan de zogenoemde ‘gebruikelijke hulp’. Eén op de drie Nederlanders vanaf 16 jaar geven mantelzorg. Dit zijn ongeveer 5 miljoen mensen.
Geen besef van mantelzorger
Heel veel mantelzorgers hebben het niet door dat ze een mantelzorger zijn. Misschien lees jij dit nu en vraag jij je ook af of je een mantelzorger bent. Je bent een mantelzorger als je langer dan drie maanden en 8 uur per week voor iemand zorgt, zonder dat je ervoor betaald krijgt. Als mantelzorger zorg je voor iemand met wie je een persoonlijke relatie hebt, zoals de partner, kind, vader, moeder of vriend(in). Veel mensen vinden het vanzelfsprekend om voor de partner of een familielid extra dingen te doen. Dat neemt niet weg dat het zwaar kan zijn, of je nu actief iets doet of leeft met zorgen om een naaste. Daarom is er ondersteuning voor mantelzorgers en een mantelzorgwaardering.
‘Heel veel waardering’
Ikzelf ben ook een mantelzorger. Ik ben al mantelzorger sinds ik het mij kan herinneren. Ik ben mantelzorger voor allebei mijn ouders. Als kind had ik niet echt door wat het allemaal inhield, alleen dat ik heel veel waardering kreeg van mensen om mij heen. Eén keer in het jaar werd er een groot uitje gepland met kinderen in de Achterhoek die ook mantelzorger zijn (waren). Dan pas besefte je dat je niet de enige bent die jong mantelzorger is. Ik vond het altijd maar een gekke benaming. Ik deed toch gewoon iets aardigs terug voor de mensen om mij heen? De zorg voor mijn ouders is niet intensief, maar was soms wel heel lastig. Mijn ouders hebben beiden een gehoorbeperking en dat was niet altijd makkelijk. Ik ben namelijk horend geboren, dus je groeit op in twee verschillende werelden. Je bent een jong kind dat naar school gaat en een rijke fantasie heeft en tegelijkertijd ben je een doventolk voor je ouders. En dat al op 6-jarige leeftijd.
De zorg voor mijn ouders is niet fysiek zwaar. Mijn ouders kunnen heel goed zelfstandig door het leven en ze hebben geen verdere beperkingen. De situaties waarbij ik voornamelijk moet helpen als kind, is in de supermarkt, bellen met de loodgieter of een collecte aan de deur. Dit zijn allemaal voorbeelden. Vroeger kon ik mij er nog weleens voor schamen. Als we bij de kassa stonden en mijn vader zei geen ‘fijne dag’ tegen de kassière, omdat hij het simpelweg niet kán zeggen. Ik voelde mij dan altijd schuldig voor diegene achter de kassa. Hij kan er natuurlijk niks aan doen, maar dat weten andere mensen niet. Een gehoorbeperking zie je namelijk niet aan de buitenkant. Gelukkig is er tegenwoordig meer begrip voor en realiseren mensen zich sneller dat het een gehoorbeperking kan zijn.
