WEEK

Twee weken. Zoveel tijd heeft de gemiddelde Nederlander aan vakantievrij-igheid nodig om echt los te komen van werk en op te laden, las ik. Edo en ik zijn spekkoper, want wij krijgen ieder jaar vier weken zomerverlof van onze bazen bij deze krant. De andere kranten draaien wel gewoon door en ik moet mijn voorstelling van september nog goed voorbereiden. Voor juffie Kruit dus geen uitgebreide vakantie. Het deed me denken aan mijn laatste keer vakantie, dat is een jaar of twee geleden inmiddels. In die weken ervaar ik een rare sensatie – enerzijds is het heerlijk om tijdloos en rustiger te leven en wat minder het nieuws en alle gedverdekke te volgen, anderzijds is mijn systeem zo gebouwd op absorberen en schrijven dat me de handen soms letterlijk jeuken.
‘Je moet een leven bouwen, waar je geen vakantie van hoéft te nemen,’ zei iemand eens wijzer dan dat hij daadwerkelijk was. In dat opzicht heb ik de boel wel redelijk voor elkaar. Ik ben zo vrij als Godin in de Spekhoek. Geen kinderen, alleen lieve dieren. Hard werken, nachten doorakkeren, maar ook veel lachen en guitsnuiterige mensen om me heen. En dat is die discrepantie: enerzijds zorgt die vrijheid voor een gevoel van openheid, anderzijds ben ik dus ook continu met werk bezig. Als ondernemer ben je altijd vrij en altijd aan het werk.
En omdat ik dus zo een vrijblije vogel ben, voelt het bijna schaamteloos om van dat vrolijkvrije leven vakantie te nemen. Hoewel verandering van omgeving ook heel verfrissend kan werken. Ik ben namelijk het type dat graag op vakantie gaat, maar evenzo graag weer thuis komt. Je kunt dus stellen dat ik overal of juist nergens me thuis voel. Bij huis voel ik soms dagenlang behoefte om uit te fladderen, terwijl ik tijdens het fladderen verlang naar pony’s, prairie en peuk. Luxe overwegingen.
Het is een continu schuldgevoel dat me een beetje achtervolgt – als ik geen vakantie opneem voel ik me schuldig naar lijf en leden, als ik het er even goed van neem voel ik me een luxepoes en denk ik aan alle mensen die in armoede en oorlog leven. Misschien zit ‘goed’ vrij nemen niet in duur, maar gevoel. Niet in een week tijd, maar in week worden.