TOT VAKANZIENS!

Zo, lieve lezer. Edo en ik krijgen ons jaarlijkse maandje vakantie van de directeur van Nieuwsblad Stedendriehoek. En wat waren we er aan toe! Edo en ik hebben gedemonstreerd, gemanifesteerd, geconverseerd, gefeliciteerd… Oh nee, dat laatste niet. Maar we zijn druk. We willen ons als columnist en cartoonist namelijk grandioos goed inlezen én inleven in elke situatie, dus we gaan nog weleens samen op pad. Zo hebben we eigenhandig een emmer Flexa over een zebrapad gemieterd en zijn we gaan protesteren tegen de wolf. Edo heeft in zijn leven in Deventer nog nooit een wolf gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook zijn we langs paardrijwedstrijden gaan staan om spreekkoren rond te schreeuwen, kijken hoe dat ontvangen werd.
U leest, lieve lezer, we zijn twee drukke baasjes. Komende maand ligt het voor hier nu even stil en gaan we allebei ons weer opladen voor de komende columns en cartoons. Wat wel leuk is om een keer te vertellen misschien, is onze werkwijze. Als één van ons iets tegenkomt in het nieuws, appen we dat naar de ander. Dan wordt er een invalshoek bepaald. Daarna gaan we allebei aan het werk en sturen we de column en cartoon, ongezien van elkaar, in naar Frank, onze hoofdredacteur. Pas bij die mailwisseling zien we wat de ander gemaakt heeft. Dat is heel verrassend! Heel af en toe stuur ik de column wel van tevoren richting Edo, want dan heb ik zo een krankjorum verhaal op papier gerammeld, daar moet hij wel iets van voorkennis van hebben. Soms hebben we ook, buiten de nieuwsartikelen, al aan een paar woorden genoeg. Dan appen we alleen ‘Trump pakken?’ of ‘Regenboogbankje Zutphen?’. Het is als duo wel belangrijk dat je goed op elkaar ingespeeld bent, zonder schoten voor open doelen te creëren. Het moet blijven prikkelen en onvoorspelbaar blijven – anders bent u gauw afgehaakt. Drie jaar geleden zat ik met de hoofdredacteur op het terras. Flesje wit tussen ons in en daar werd het idee geboren om Edo en mij aan elkaar te koppelen. Een beter idee kon er dat jaar niet ontstaan, denk ik. Deze column heeft Edo uiteraard niet gelezen en via deze weg wil ik mijn waardering voor hem uitspreken. Hup Edo! En voor u? Een hele fijne zomervakantie. Tot in september!