MEID, MEID, MEID

Meidenvenijn. Ik moest het even uitstotteren aan Edo. Voor mannelijke lezers ga ik namelijk iets nieuws uitleggen, vrouwelijke lezers zullen dit fenomeen kennen. Meidenvenijn. Toen Rens nog maar zo een klein Rensje was, had ik daar al gruwelijk last van. Ik werd gepest op de basisschool en werd, vooral in meidengroepjes, vaak buitengesloten. Ik was te lief, te zacht en veel te slim. En een beetje te dik, in hun ogen. In de jaren daarna was het nog steeds vaak jackpot – ik heb nooit ergens echt bij gehoord. Ik vond dat heel lastig in die jaren, maar ben er nu blij mee. Dit weekend was er een groot feest en ik stond in het wild en in mijn eentje met een biertje wat van me af te loensen, tot er een meid op me af stapte. Ik kende haar nog wel van vroeger. ‘Heb ik jou soms wat misdaan? Je negeert mij sinds jaren compleet!’ kafferde het in mijn oor. Van verbazing liet ik bijna mijn gerstenatje vallen, en ik ben zuinig op alcohol zoals u weet. Ik antwoordde iets dat ik met niemand een probleem heb en dat is ook zo. Ondertussen stond de meidenkudde te bekoekeloeren hoe de aanval werd ingezet. Geniepig. Op afstand. Ik liet het gaan en heb de meid in kwestie de volgende dag een bericht gestuurd dat het erg makkelijk scoren is, in volle aanval met je vriendinnenclub in je rug. Ze antwoordde hoe ze het anders had moeten doen. ‘Niet’, dacht ik, maar ik heb het maar gelaten. De hele avond heb ik het vriendinnenclubje bestudeerd. De dynamiek, het loeren, het roddelen. Het leuk lachen, maar zodra iemand is omgedraaid diegene bespotten. Ik kan er niks mee. Ik wil er ook niks mee.
Reden waarom ik dit opschrijf is omdat ik zeker weet dat veel vrouwen hier mee te maken hebben. Een paar vriendinnen vertelde ik van dit tafereel en die herkenden één op één de situatie die ik schetste. Dat stemt me verdrietig. Er zijn namelijk heel veel leuke vrouwen die door dit soort kift onzeker worden, zich buitengesloten voelen en niets durven te delen. Voor die vrouwen zeg ik dit: je bent niet alleen, je hoort bij mij.