Vliegschaamte

Vliegschaamte is toch zo’n wonderlijk fenomeen. Ten eerste schijnen vooral politiek linksgeoriënteerde mensen er last van te krijgen. Daarnaast is het volgens mij ook het enige schuldgevoel dat al begint vóórdat je iets hebt gedaan. Ik had nog geen meter gevlogen, maar het voelde alsof ik persoonlijk een schots van het landijs op de Zuidpool had losgetrokken of een stuk van de Afsluitdijk had laten afgraven.
Tijdens het eindeloos wachten op de luchthaven vielen de vliegschamers ook op. Deze geëngageerde airmilers proberen hun vluchten te compenseren door herbruikbare waterflessen mee te nemen of T-shirts te dragen met teksten als ‘There is no Planet B’. Ze mijden sowieso de hamburgerrestaurants en kauwen op zelf meegenomen boterhammen met groen beleg. Zat daar niet iemand opzichtig een boek met een heel opzichtige cover te lezen over klimaatverandering? Straks loopt deze persoon met dit boek onder de arm precies ons toestel binnen. Dan bestaat de kans dat de piloot nog voor de start zal omroepen: “Dames en heren, welcome on board, helaas we hebben zojuist gezien dat iemand op rij 14 zich ernstige zorgen maakt over de klimaatverandering. We blijven vandaag dus maar aan de grond. U kunt uw bagage weer ophalen in de aankomsthal, bij lopende band 16. Prettige dag nog op Schiphol.”
Afijn, pas nadat ik mijn hoog opspelende vliegschaamte door een glimlachende baliemedewerkster had laten labellen als ruimbagage, kon ik zelf ook met een geruster hart boarden. Het was ITA Airways dat ons, laat ik het hier maar bekennen, naar Rome zou vliegen. Desondanks werden wij zondaars beloond met een voorbeeldige vlucht. Niet alleen werkte het perfecte vliegweer mee, ook de gastvrijheid aan boord was van Italiaans niveau. Een verademing. Vergeet de inhalige schraperigheid van charterboeren als Transavia en Ryanair waar je voor elk glas of reep dik moet betalen. Die je, ingesnoerd op je te krappe zitplek, lastigvallen met zogenoemde tax-free zooi die je niet nodig hebt of loterijkaarten waarmee je iets onduidelijks kunt winnen. Hier was de beenruimte dik in orde. Een grappig filmpje op het ingebouwde digischerm in de stoel voor je verving de altijd hoogst ongemakkelijke ‘stewardess in het gangpad-sessie’ tijdens de start. En ondanks de relatief korte vlucht kreeg je een drankje en dubbele sandwich van het huis geserveerd. Het voelde zo goed, dat ik me er bijna weer voor ging schamen.