(On)dankbaar volk

Tijdens de jaarlijkse plechtigheden rond 4/5 mei was er een 102-jarige oorlogsveteraan in Salland te gast. De meer dan krasse Canadees Nick Janicki was voor het tweede jaar op rij overgekomen en werd hier met alle egards ontvangen. Hij woonde de herdenkingen in Holten en Deventer bij. In Schalkhaar onthulde hij een oorlogsmonument en hij is inmiddels tot ereburger van de stad Deventer benoemd. Meer dan terecht natuurlijk. Op zijn eenentwintigste waagde hij zijn leven in een ver land voor onze vrijheid. Hij overleefde het; een aantal van zijn kameraden was minder gelukkig, zij kwamen nooit meer thuis.
Toch hoop ik maar dat hij zich tijdens zijn verblijf in ons land niet al te zeer heeft verdiept in het recente Nederlandse nieuws. De vrijheid die wij hier nog steeds hebben, mede dankzij de inzet van zeer velen, vaak afkomstig van ver buiten onze landsgrenzen, wordt tegenwoordig immers door bepaalde groepen steeds vaker misbruikt om andersdenkenden of -gelovigen te intimideren, bedreigen of zelfs het land uit te jagen. Neem het opvangen van een beperkt aantal vluchtelingen in de eigen gemeente, zelfs al is het maar tijdelijk en ook nog in een spartaans gebouw. Dat is vaak al te veel voor hen die nog nooit een vluchteling of asielzoeker van dichtbij hebben gezien. Ben je lid van een politieke partij die anders denkt over bepaalde onderwerpen? Dan kun je zomaar een brandbom in het eigen partijgebouw verwachten of een dagelijkse portie online bedreigingen. Defend Netherlands, in goed Nederlands, is zo’n clubje dat handelt in wantrouwen en haat. Mocht Nick Janicki die naam onverhoopt ergens tijdens zijn verblijf in ons land zijn tegengekomen, dan hoop ik zeer dat hij gedacht heeft dat het voor heel iets anders stond. Ik ben in elk geval blij dat ik het hem niet heb hoeven toe te lichten.
Want wie zou er voor zo’n ondankbaar en onverdraagzaam volkje zijn of haar leven willen wagen? Wie weet komen we ooit weer in een situatie terecht waarbij we de hulp van het buitenland heel hard nodig hebben. Zou men dan nog steeds bereid zijn om ons land weer, met gevaar voor eigen leven, te helpen?