Columns
Peter van den Boom
Deventer blijft een fascinerend stadje. Niet omdat er hier meer gebeurt dan in een vergelijkbare plaats, maar het is weer juni, ofwel de tijd voor een onwaarschijnlijke combinatie van evenementen die je beurtelings je wenkbrauwen doen fronsen of een glimlach bezorgen.
Deze week is de binnenstad weer vol van de jaarlijkse zomerkermis. Een zinsbegoochelende kakafonie waarbij de eeuwenoude monumenten het als vanouds zwaar te verduren krijgen. Bezoekers staan op de Brink in de rij voor attracties die, wanneer je er eenmaal een prijzig toegangskaartje voor hebt aangeschaft, je binnen luttele seconden vertwijfeld laten afvragen waarom je vooraf een stevig ontbijt hebt genuttigd.
Ondertussen maakt een andere doelgroep zich weer op voor Het Grootste Kennisfestival. Een indrukwekkende kudde sprekers, goeroes en influencers stort vanaf twaalf podia en in tachtig sessies kennis, slimmigheidjes en oneliners uit over het terrein van de voormalige Gasfabriek. Het blijft toch een fascinerend concept. Honderden mensen die een al dan niet vrije dag spenderen om nóg meer kennis te verzamelen. Terwijl thuis een doorbuigende boekenplank wacht met het stoffige ‘Zeven wegen naar effectief leiderschap’, ‘Op naar een werkdag van vier uur’ in plastic en uit ‘In 10 stappen naar zakelijk succes’ een vergeelde bladwijzer tussen pagina twaalf en dertien steekt. Daarna de gesprekken bij de koffieautomaat:
“Hoe was het Kennisfestival?”
“Geweldig interessant weer.”
“Wat heb je geleerd?”
“Dat ik meer moet loslaten.”
“En, doe je dat ook?”
“Ik kom er niet aan toe.”
Maar het allermooiste van deze maand is de Dag van de Wachtende Man, waar ook het winkelcentrum in Colmschate op is ingesprongen. Een evenement waarbij mannen worden vermaakt terwijl hun partners shoppen. Dat werd eens tijd ook. Dit wachten, dat eigenlijk lijden zou moeten heten, is een zeer onderschat fenomeen waar nu eindelijk aandacht voor is. Het overheersende gevoel dat je er toch weer bent ingestonken. Het besef dat ‘ik loop hier even snel naar binnen’ een zeer rekbaar en tijdrovend begrip is. Het onbenullige staren naar een schaarsgeklede etalagepop in de hoop dat die jou elk moment bemoedigend zou kunnen gaan toespreken. ‘Nog heel even, je mag zo betalen…’
Juni in Deventer, daar kan geen slimme stadsmarketing tegenop. Niks meer aan doen.
