Grijzend in een uithoek

Drie grijzende mannen hebben zich op een koude, winterse zaterdagmiddag verschanst aan een keukentafel in een bescheiden huis in een klein dorp in een verre uithoek van ons land. Want, als je de moeite zou nemen om langs het huis naar de straat te lopen en je blik naar rechts te richten, kijk je zo het buitenland in. Gewichtigdoenerij over al dan niet nuttige grenscontroles is hier gelukkig nog ver weg. Geen staalharde marechausseeogen die over opengeslagen paspoorten schieten, grauwe betonblokken, hoge hekken, spiedende camera’s of een constante file van ongeduldig ronkende grensoverschrijders in de straat. De landsgrens loopt hier namelijk gewoon nog over het midden van de weg. Wie die onzichtbare lijn wil passeren, hoeft niet zinloos te wachten en komt ook niet meer tegen dan één bescheiden bord en een paar slaphangende vlaggen. De bebouwde kom loopt naadloos in elkaar over, het dorp hanteert aan beide zijden dezelfde naam. Je haalt je volkorenbrood in het ene, je speciaalbiertje – op café – in het andere land. De straten zijn gevuld met een ratjetoe aan auto’s met nummerplaten in verschillende kleuren. Het is nog geen populistisch politicus gelukt om hier een wig tussen te drijven. Maar ik houd mijn hart vast.
Afijn, de tafel op Nederlands grondgebied vult zich allengs met flessen donker Belgisch bier, de lucht met sigarettenrook en de atmosfeer met sterke verhalen. Over onbeantwoorde en verloren liefdes die het leven zeker en vast een hele andere wending hadden kunnen geven. Carrièreafslagen die ook wél hadden kunnen worden genomen en waar we dán wel niet aan tafel zouden hebben kunnen zitten. Onvermijdelijk ging het over de clowns die we in diverse landen, nogal naïef en kortzichtig, de macht in handen hebben gegeven. Omdat ze ons een beter leven beloofden door even snel orde op zaken te gaan stellen. Complexe wereldproblemen wegredeneerden met simpele keukentafeloplossingen en daar nog succes mee hebben ook. Tenminste, als het op aantallen volgers en stemmers aankomt. Niet als het om het bieden van echte oplossingen ging natuurlijk. Wij hadden dus ook carrière kunnen maken in de politiek, constateerden we eensgezind, zonder dat daar een stemming voor nodig was, aan tafel. Maar dat hadden we niet gedaan. Niet dat we daar zo rouwig over waren. Daar konden we dus best nog een biertje op nemen.