De zee

Eigenlijk ben ik bang voor de zee. De droom waarin ik moederziel alleen ronddobber op een klein bootje of vlot, omgeven door een oneindige donkergrijze watervlakte, terwijl m’n hartslag ver boven de 100 aantikt en in de verte een stormdepressie nadert, komt elke keer terug. Er blijkt een oneindig aantal varianten van te bestaan. Waar die droom zijn oorsprong vindt blijft raadselachtig. Een lichte misselijkheid tijdens een enigszins stormachtige ferryovertocht van Hoek van Holland naar Harwich, lang geleden, veel spannender is mijn zeemanscarrière nog niet geworden.

Daarentegen kom ik graag aan de kust. De overgang tussen land en water die elke zes uur verschuift, die onophoudelijke strijd zonder duidelijke winnaar heeft iets onweerstaanbaar aantrekkelijks. Niets lijkt hier vast te staan, maar lijkt toch eeuwigheidswaarde te hebben. Alles wat je vlak aan zee tegen elkaar zegt, elke situatie die je hier beleeft lijkt, met het ruisen van de branding op de achtergrond, net iets meer betekenis te krijgen dan in pakweg het centrum van Deventer.
Columns lijken zich hier ook vanzelf te schrijven; de inspiratie wordt ononderbroken aangevoerd door afwisselend een harde wind van zee of een zacht briesje dat uit de duinen dwarrelt of vanaf de rotswand op je neerdaalt. Je hoeft het alleen maar uit de lucht te plukken en op te schrijven. De knoppen van het toetsenbord modelleren zich automatisch naar woorden, zinnen en alinea’s. Als vanzelf loopt de pagina vol en je slaat tevreden de laptop dicht. Alles onder controle. Je steekt je voeten nog wat dieper in het koele zand, zet de leuning van de stoel in de meest luie stand en sluit heel even je ogen. Dan word je wakker omdat het geruis van de branding opeens heel anders klinkt, luider ook. Je knippert een paar keer met je ogen. De zee blijkt zowel voor als achter je flinke happen uit het strand te hebben doorgeslikt. Je bevindt je met je stoeltje op een minuscuul stukje strand dat net iets hoger ligt. Een blik op de reddende duinrand maakt duidelijk dat je je hier niet meer zonder natte voeten uit kunt redden. Met een flinke sprint breng je jezelf en je column net op tijd in veiligheid.