De andere wereld

Tijdens onverwachte momenten kan ik de onbeheersbare neiging hebben om niet met de massa mee te hobbelen. Het is alsof een onzichtbare hand me vriendelijk maar zeer beslist linksaf duwt op een plek waar de meesten besluiten om rechtsaf te gaan of vice versa. Een reden daarvoor krijg ik niet aangereikt. Heel even denk ik: ‘tsjonge, hij moet weer zo nodig de andere kant op’ of ‘waarom nou moeilijk doen als het makkelijk kan?’ maar dan laat ik me meestal gewillig meevoeren door het lot. Nieuwsgierig naar het onbekende, zoiets zal het zijn.
Dus, wanneer ik met de trein arriveer in een middelgrote stad, negeer ik vaak de dwingende centrumbordjes, de lokkende commercie en de zuigende passagiersstroom en pak juist die andere uitgang. Daar is vaak op bezuinigd tijdens de bouw. Resultaat is een onooglijke entree die je vooral inprent dat je aanwezigheid hier niet de bedoeling is. Maar even goed doorademen, langs slordig neergekwakte fietsen slalommen en doorstappen. Voor je het weet heb ik m’n beloning te pakken. Slenteren door een volkomen onbekende, vaak doodstille buurt waar elke straathoek weer een verrassing in petto heeft. Iedereen die je hier tegenkomt woont hier ook en houdt er, met een drentelend hondje aan de lijn of dralend kind een paar meter achterop, een bedaard tempo op na. Alsof de grote, snelle, genadeloze wereld van een steenworp verderop er hier niet toe doet. Na drie straten ben ik elk gevoel van richting lekker kwijt, bordjes om je de juiste kant op te sturen zijn hier afwezig, en ik wil ook liever niet dat iemand op dat idee komt. Een door de jaren organisch gevormd doolhof van fraaie jarendertighuizen, een achter een miniatuurpoortje verborgen hofje met piepkleine voortuintjes, opgeknapte laatmiddeleeuwse pandjes, verveloze jaren 70 doorzonwoningen, een paar loodsen met onduidelijke handel. Een duidelijk stedenbouwkundig plan lijkt hier afwezig, maar dat is nu juist de charme van het geheel. Hoe het kan dat totaal verschillende woonvormen toch een organisch geheel kunnen vormen is iets dat ik nooit heb kunnen ontrafelen. Jammer genoeg was het leuke koffietentje waar ik opeens op stuitte nog gesloten, dus moest ik wel terug naar de andere wereld. Maar ik kom hier zeker terug.