Stedendriehoek
door Rolf Arendsen
DEVENTER – Halil Seckin verhuisde als zeventienjarige met zijn familie uit Turkije naar Deventer, waar zijn vader toen al werkte. Vastberaden zich de taal en cultuur eigen te maken, vond hij zijn weg. En niet onopgemerkt: voor zijn bijdrage aan de gemeente werd hij geridderd.
“Mijn vader was boer in Turkije en trok in 1972 naar Nederland, waar hij werk vond in de fabriek van Thomassen en Drijver. Begin 1980 verhuisde mijn moeder met zeven kinderen ook naar Nederland. Zelf bleef ik nog in Ankara om mijn school af te maken. Op mijn zeventiende kwam ik ook naar Deventer.”
Klein Turkije
“Ons gezin woonde in de Rivierenwijk; dat was goedkoop en alle Turkse mensen woonden daar. Het leek soms net klein Turkije. Positief was de gemeenschapszin, maar negatief was de daardoor zeer beperkte integratie. Er was vanuit de overheid ook geen enkel beleid op dat punt.”
Geridderd
“Zelf wilde ik de taal wel leren. Ik ben negen maanden lang vijf dagen per week naar de Internationale Schakelklas gegaan en kreeg bijles. Hierna heb de Sociale Academie afgerond. Ik wil iets betekenen voor andere mensen, en voor de maatschappij waarin ik leef. Dat is ook de reden waarom ik al 35 jaar met veel plezier bij het UWV WERKbedrijf werk, en veel vrijwilligerswerk doe. Dat ik voor dat laatste in 2021 ben geridderd in de Orde van Oranje-Naussau, vind ik zeer eervol.”
Deventenaar
“Ik voel me Deventenaar, zeer zeker. Dat heeft te maken met saamhorigheid in de stad, zonder poeha. Mijn geboorteland is Turkije, maar mijn thuisland is al 45 jaar Nederland en mijn stad is Deventer. Als wij van vakantie terugkomen en in de verte de Lebuinustoren zien, zeggen we: ‘we zijn weer thuis’.
Meer weten over Halil Seckin? Het hele interview en vele andere Deventer Verhalen vind je op www.deventerverhalen.nl. #DeventerVerhalen is een initiatief van erfgoedorganisatie Deventer Verhaal, in samenwerking met Bibliotheek Deventer en andere gemeentelijke partners zoals Raster.
Fotografie: Viorica Cernica
