Stedendriehoek
DEVENTER – Het is een mooie zomerochtend als Pascal Wilhelm de deur opent. Hij gaat voor naar de tuin achter het huis in de Smedenstraat en komt even later terug met een stapeltje cd’s en vinyl. De muzikale oogst van Ticket West, de bluesband van de broers Walter en Pascal, die sinds 2020 elk jaar een nieuwe plaat opneemt die zonder uitzondering lovende recensies ontvangt. Dit jaar is al de zesde uit: Give me that thrill.
Vanwaar die passie voor de blues? Pascal: “Ik ben opgegroeid in een gewoon gezin, samen met mijn jongere broer Walter. Mijn vader was muzikaal; hij speelde cello, later ook gitaar en interesseerde zich voor heel veel verschillende muzieksoorten. Onder het eten luisterden we naar The Beatles, The Rolling Stones, Pink Floyd, maar ook naar tango’s van Astor Piazzolla. En er klonk blues. Hij nam van de radio liveconcerten op die in Nick Vollebregts jazzcafé in Laren werden georganiseerd. En juist die bluesmuziek bleef bij mij hangen. Mijn moeder heeft een keer voor vaders verjaardag platen gekocht van Albert King en Lightnin’ Hopkins. Die vormden voor mij het startpunt om de blues te gaan verkennen.”
Veel bandjes
Pascal moest en zou zelf ook muziek gaan maken, vertelde zijn broer dat hij wel kon gaan zingen en vond twee andere broers die gitaar speelden en drumden. “Ik koos, omdat er dus al een gitarist was, voor de basgitaar. Samen muziek maken vond ik echt verslavend. Dat duurde totdat Walter en ik allebei gingen studeren in een andere stad en onze wegen scheidden. Ik kwam terecht in de levendige muziekscene van Groningen en met een basgitaar kwam je makkelijk aan de bak in allerlei bandjes. Maar eenmaal thuis pakte ik altijd de eigen gitaar; de blues bleef trekken, ik kocht bluesplaten en ging naar concerten.”
Na dertig jaar weer samen
Ook na zijn studietijd en toen hij zelf een gezin had gesticht, bleef Pascal zoveel mogelijk in bands ‘bassen’. “Toen de creativiteit in de laatste band opdroogde, ben ik gestopt. Ik verkocht mijn basgitaar en alle apparatuur die ik had verzameld. Uiteindelijk ging er bijna dertig jaar overheen voordat ik opnieuw op zoek ging naar muzikanten om een bluesband te starten. Zo kwam ik ook weer bij mijn broer Walter uit, inmiddels een hele goede bassist. Een perfecte match. Verder was het zoeken binnen de brede variëteit aan bluesmuziek welke stijl het beste zou passen. Dat werd uiteindelijk de ‘West Coast’, een variant gevormd door Texaanse muzikanten die in Californië werden beïnvloed door bigbands. In veel West Coastbandjes hoor je die typische swing en in het gitaarspel komen vaak blaasarrangementen terug. De teksten zijn vaak wat lichter, meer ‘tongue in cheek’ dan in de Chicago- en countryblues. Dat past mij goed, want ik ben ook niet zo zwaar op de hand…”
Wisselende samenstellingen
Zo ontstond Ticket West, genoemd naar een song van William Clarke, een inmiddels overleden zanger en mondharmonicaspeler en favoriet van de toenmalige frontman. Met Walter op bas, Pascal op gitaar, aangevuld met een zanger en mondharmonicaspeler en een drummer. “Na onze eerste cd kondigde onze frontman aan dat hij naar Portugal zou verhuizen. Met een bekend citaat ‘If you wanna work, you’ve got to sing’ in het achterhoofd besloot ik om dan zelf maar naar voren te stappen en ben ik vanaf onze tweede plaat de zanger/frontman. Mijn broer en ik vormen het hart van de band. Als we nieuwe muziek hebben vragen we steeds andere muzikanten voor de opnamesessies. Typisch voor de blues, het spelen in wisselende samenstellingen.”
Eigen nummers
“We spelen tegenwoordig vrijwel alleen eigen nummers. We luisteren natuurlijk wel naar andere muziek, halen daar elementen uit en maken er weer iets eigens van. De grenzen van het bluesgenre zijn goed gemarkeerd; de bekende akkoordenschema’s, de thema’s waarover gezongen wordt zijn vaak hetzelfde en er zijn woorden en uitdrukkingen die je beslist niet gebruikt in bluesteksten, leerde ik van een bevriende Amerikaanse bluesmuzikant. Maar binnen al die beperkingen kun je toch weer iets nieuws maken. Dat is echt leren om ‘in the box’ te denken. Ik schrijf het liefst vrij korte nummers, zodat een cd een soort staalkaart kan worden van wat we allemaal kunnen. Maar live kan een nummer gerust tien minuten duren.”
Elke dag ‘aan’ staan
Op Give me that thrill komen alle teksten, ideeën en arrangementen van Pascal. “Het is zo leuk om nummers te schrijven. Het begint vaak met een gitaar op de bank en de laptop. De inspiratie komt uit alledaagse dingen, je moet voortdurend ‘aan’ staan. Mijn partner Patricia, eigenaresse van Theater Fazant, is wel mijn muze wat dat betreft. Als we samen koken, krijg ik vaak het klusje om de knoflook te snijden; dan ben ik haar Garlic Man en zo kom ik tot een nieuw nummer. Of: tijdens een swingend optreden, terwijl iedereen voor me stond te dansen, zat ik op een barkruk een beetje mee te bewegen; Barstool bop was geboren en vind je ook terug op de cd.”
Vaker live
Pascal zou best meer willen optreden, twee keer per maand, maar broer Walter woont in Culemborg en de mondharmonicaspeler in Dokkum. “Optredens boeken is sowieso een intensieve klus en ik heb daar heel weinig tijd voor. Ik zou ook graag met Deventer muzikanten willen spelen of opnemen, maar ik mis in deze stad een blues scene. Vooral drummers en bassisten zijn moeilijk te vinden. Waar is toch de blues in Deventer? Bij deze roep ik bluesmuzikanten uit de regio op om zich bij mij te melden!”
Give me that thrill en de vorige cd’s/ep’s van Ticket West zijn te bestellen via www.ticket-west.com of stuur een mailtje naar pascalvanwilsum@gmail.com. (Foto: Dirk Schreuders)
