ApoldroNU – Verkiezingen

De wereld staat – hier en daar letterlijk – in brand. Maar we stemmen voor de gemeenteraad. Wat ziet die gemeenteraad er anders uit dan twintig jaar geleden! Veel meer lokale partijen. Minder vertrouwen in de landelijke. Maar helaas ook lokaal telkens weer afsplitsers, ook in ons Apeldoorn.

Ik heb het even nagekeken. In 2006 maakte de PvdA een enorme sprong, in heel het land: in Apeldoorn van 6 naar 11 zetels (van de 39), en werd daarmee de grootste. Andere tijden. CDA en VVD behaalden elk 6 zetels.

Apeldoorn had toen (156.000 inwoners, nu bijna 170.000) twee lokale partijen met raadsleden: 4 van Leefbaar en 2 van Gemeentebelangen. De kaarten waren gauw geschud, een bestuurscollege snel gevormd vanwege veel zetels geconcentreerd bij weinig partijen.

Maar twintig jaar later. De twee grootste – VVD en Lokaal Apeldoorn – tellen elk 6 zetels. Gemeentebelangen is er niet meer bij, wel WijApeldoorn, Partij voor de Dieren, Forum voor Democratie. Met de verkiezingen van nu, 18 maart, kan het weer anders zijn. De gekrompen PvdA presenteert zich met GroenLinks als één fractie. NSC, Beter voor Apeldoorn, BBB, 50Plus, noem maar op – keuze zat.

Wat een weelde, Poetin-aanhangers! Dit is democratie. Maar ook lastig, zo’n verbrokkeld geheel. Net als in ‘Den Haag’ moeilijk doeltreffend beleid te voeren. Gelukkig vliegen ze elkaar in Apeldoorn, in tegenstelling tot sommige andere gemeenten, niet continu in de haren. Zo’n periode heeft Apeldoorn wel gekend. Tussen 1986 en 1993 sneuvelden tien (!) wethouders in de ‘Stadhuisoorlog:’ de fel omstreden bouwlocatie Marktplein.

Enfin, binnenkort een nieuwe gemeenteraad. En een nieuw college van burgemeester en wethouders dat met een beleidsprogramma komt. En dan is het adagium ongetwijfeld weer: de kloof overheid/burger verkleinen.

Toch slaagt de overheid – niet alleen de gemeente – er telkens in die kloof te vergroten. Simpel voorbeeld uit de krant: kinderen pardoes verjaagd van hun geliefde speeltoestellen, die zonder enige toelichting op een vrachtwagen werden gekeild. Niet omdat die 250 speeldingen gevaarlijk waren, maar door een staaltje ergerlijke bureaucratie: de gemeente kon de controlerende instantie NVWA de papieren van de leveranciers niet tonen. Leuk hoor, zo’n eerste kennismaking met de overheid voor de stemmers-van-straks.

Tot volgende week!