ApoldroNU – Klap voor de kop

Enige tijd terug zag ik Henny Huisman in ‘De geknipte gast’ van Özcan Akyol. Eus heeft de neiging in interviews te psychologiseren en hengelt naar jeugdtrauma’s van zijn gasten, kennelijk als spiegel van zijn eigen treurige jeugd. Zo kwam hij erachter dat de ooit beroemde tv-presentator op de lagere school door meester Klaassen werd ingedeeld in de ‘dommenrij.’ Hij kon niet goed leren. En zijn wiegie was een ladenkast.

De valse start gaf de Zaankanter munitie voor revanche, zo van: ik zal ze eens een poepie laten ruiken. Hij besprong ieder podium, drumde in Lucifer, de band van Margriet Eshuys met de monsterhit House for sale. En dankzij Joop van den Ende belandde hij in de top van het Nederlandse tv-amusement met de Playbackshow, en de Soundmixshow die sterren als Marco Borsato, Gordon en Gerard Joling voortbracht.

Ooit had ik een kranteninterview met Huisman die een nieuwe band had opgericht: Match, met een knipoog naar Lucifer, de formatie die hij had verlaten. Hun eerste single: Maggy’s ambitious mother. ‘Maggy’, zangeres Margriet Eshuys, was een ‘feeks’, haar moeder tevens bandmanager zo mogelijk nog erger. Reden voor Henny’s exit.

Door zijn relaas bij Eus kwam ik op mijn eigen lagere schooltijd. Bovenmeester Van H. (ik kort hem maar af) had de gewoonte, als je iets had uitgespookt, je naar voren te roepen. Hij trok je hevig toeblèrend knijpend in je wang naar de grond. En als je daar lag, gaf hij je als toetje een flinke klap voor je kop. Nadat ik eens slachtoffer was, kreeg de sadist van ‘mijn’ Juliana van Stolbergschool aan de Buizerdweg in Apeldoorn-Zuid, het met mijn moeder aan de stok. Die, zo klein als ze was, de streng-gereformeerde frik behoorlijk de kast uitveegde.

Als er verkiezingen naderden, moesten we in de klas de vinger opsteken. Bij wie stemmen de ouders ARP of CHU? Dertig vingers omhoog. Waar op een andere partij? Bij mij thuis en mijn maatje Karel. Op meesters knikje antwoordden we: PvdA, meneer. Een schamper lachje. Nee, nu geen klap voor de kop. Henny H en ik zijn leeftijdsgenoten, maar de tijden zijn veranderd, gelukkig.

Tot volgende week!