Columns
Arnold Zweers
Als columnist krijg je altijd reacties. Meestal positieve, soms kritische – dat hoort erbij. Bijzonder vond ik de opmerkingen over een zinnetje in een column voor het ‘zomerreces’, over wijlen George Kooymans. Namelijk dat Golden Earring gedurende dik 55 jaar ‘honderdduizenden mensen’ blij heeft gemaakt. ‘Man, dat zijn er veel méér!,’ werd me bijna verontwaardigd voorgehouden. Maar het klopt. Ik heb het opgezocht. In totaal zijn van onze grootste rockband circa 10 miljoen singles, elpees en cd’s verkocht. Alleen al van Radar Love dik een miljoen in de VS. En dan die ontelbare drukbezochte concerten, regelmatig stadions vol. Inderdaad: de Earrings hebben wereldwijd miljóenen fans blij gemaakt met hun muziek.
Nu kom ik op Jerney Kaagman, ooit ‘pupil’ van George Kooymans. Hij schreef de eerste hit voor haar en haar band Earth and Fire: Seasons. Net zoals hij andere eveneens Haagse zangeressen – Bojoura en veel later Anouk – groot maakte met respectievelijk Everybody’s day en (samen met Barry Hay) Mood indigo.
Het wrange toeval wil dat Jerney Kaagman op 31 juli overleed aan de vreselijke ziekte van Parkinson; exact een jaar en een week na haar ‘mentor’ George Kooymans, hij ook aan een afgrijselijke ziekte, ALS.
Jerney met haar ‘ragebol’ was een sensatie, in 1970. Ik zag haar met haar uitstekende band (geleid door de muzikale broers Chris en Gerard Koerts) voor het eerst in Arnhem. Later in een Veluwse kazerne voor een zaal bomvol opgewonden soldaten in uniform; Jerney in haar sexy strakke blauwe glitterpak maakte ze helemaal dol.
In Apeldoorn speelde de band zelden. Wel een keer, in datzelfde 1970, in Soos ’59 voor amper 150 man (meer konden er niet in). Een plek – de latere Korenpassage – voor livemuziek, waar de nostalgische Soos Reünie (op 31 oktober de 19e editie) naar genoemd is.
Ik heb vele honderden popartiesten geïnterviewd. Jerney was niet de makkelijkste. Ze was argwanend: ‘Hoezo, waarom vraag je dat?’ Ik moest op eieren lopen. Ze keek altijd de kat uit de boom. ‘De eerste vragen die ze je stellen, zijn bepalend,’ sprak ze me eens streng toe. Zo streng als ze later was als Idols-jurylid.
Tot volgende week!
