ApoldroNU – Bijzondere sporter

Een bijzondere verschijning in ‘mijn’ fitnesscentrum in Apeldoorn-Oost. Vrouw (klein, in de zestig), hoofddoek, jurk over zwarte broek. Toen ik op het toestel naast haar zat, kruisten onze blikken elkaar. Vriendelijke ogen. Ik zei: ‘Maak het niet te zwaar hè.’ ‘Nee,’ antwoordde ze, ‘ik heb al spierpijn.’ Ze kwam hier pas een week. ‘Maar wel elke dag.’

Het liet me niet los. De tv-beelden van rellende Marokkaanse jochies in Amsterdam en Den Haag na een door ‘hun’ elftal verloren òf gewonnen (maakte niet uit) WK-wedstrijd spookten door mijn hoofd. Alweer enkele weken geleden, maar toch. Die aardige Turkse mevrouw wordt er ook op aangekeken, hè.

Veel mensen maken geen onderscheid tussen Marokkanen en Turken. Volgens onderzoek van bureau Verian wil 55 procent van de allochtonen veel minder immigranten. Want ook hun kinderen krijgen geen huis; de agressie van Noordafrikaanse relschoppers in Ter Apel is ook slecht voor hun imago. We hebben in Apeldoorn veel minder Marokkanen (1500) dan Turken (4500). Turken hebben hun puberjochies kennelijk beter in de hand. Als de Halvemaansterren winnen, horen we hooguit wat getoeter, maar geen glasgerinkel en politiesirenes. Het gedrag van bepaalde groepen Marokkaanse jongens, vooral in de Randstad, is geen reclame voor de 440.000 Nederlandse Marokkanen van wie verreweg de meesten ongetwijfeld goed (willen) meedraaien in onze maatschappij. Ja, ik weet het, we hebben ook ‘Hollandse’ ettertjes, hooligans en gewelddadige beroepsdemonstranten. Maar da’s een ander verhaal.

Ik was eens in Marokko. Zei een man tegen me: ‘Waarom pakken jullie onze aso-jongens niet keihard aan? Wat ze bij jullie flikken, daar gaan ze bij ons de gevangenis voor in. Ik weet niet of je onze gevangenissen wel eens hebt gezien…’ Wat moest ik zeggen?

Wat zou ik nu, jaren later, moeten zeggen toen na de trammelant in Amsterdam-West een hoge politiepief over het ‘de-escalerend’ (zeg maar niet-) optreden van de ME verklaarde: ‘Hadden we dat wel gedaan, dan was het helemaal uit de hand gelopen met kapotte winkelruiten en in brand gestoken auto’s.’

De politie als angsthaas. Ik dacht aan die fitvrouw die de gewelddadige tv-beelden ongetwijfeld hoofdschuddend heeft aangekeken. Ik wens ons allen een relloze augustusmaand.

Tot ….. 1 september!