Stedendriehoek
door Arnold Zweers
APELDOORN – Moet Apeldoorn nou de hoogte in of niet? Eerder dit jaar riep ik die vraag op in deze krant. Maar nu nog wat verder uitgewerkt breng ik de discussie op gang tussen voor- en tegenstanders van de bouw van een hele reeks woonflats van rond de twintig verdiepingen in en nabij het centrum van onze stad.
Dat doe ik in mijn boek ‘APELDOORN door een gekleurde bril’ dat half oktober verschijnt. Het is mijn vijfde boek na een journalistieke carrière van 47 jaar bij drie grote dagbladen, als laatste de Stentor.
Hoe anders, en met 40.000 inwoners zoveel kleiner dan nu (bijna 170.000), was Apeldoorn aan het begin van de vorige eeuw. Naar die tijd grijp ik terug in het hoofdstuk ‘Harm & Helena, het begon zo mooi’ waarin ik verhaal over een echtpaar met vier kinderen dat een gelukkig leven leidde in het toen nog landelijke Apeldoorn-beneden-het-spoor.
Hij was conducteur op de stoomtreinverbinding Apeldoorn-Dieren-Arnhem. Harm haalde zijn grote liefde uit de Gelderse hoofdstad waar hij dagelijks een kop koffie dronk in de stationsrestauratie waar Helena in de bediening stond.
Noodlot
Een gelukkig leven, tot het noodlot toesloeg. Anno 2025 hebben we allen ‘de corona’ nog vers in ons geheugen. Een verschrikking voor velen. Maar de pandemie van toen, direct aansluitend aan de Eerste Wereldoorlog, was zo mogelijk nog gruwelijker met wereldwijd nog veel meer dodelijke slachtoffers en geen medicijn dat er iets tegen kon doen. De Spaanse griep pakte dieptreurig uit voor het gezin van Harm en Helena. Wie zij waren leest u in het boek.
Waar al mijn vier vorige uitgaven (Popsporen, Stiekem trots op Apeldoorn, Apeldoorn in de steigers, Apeldoorn? Da’s een kolére end…) een eigen thema hadden, heb ik voor het vijfde boek gekozen uit een flink aantal uiteenlopende onderwerpen. Zo vertel ik in drie hoofdstukken uitgebreid over mijn avonturen in de dagbladjournalistiek, voor mij het mooiste beroep dat er bestaat. Waaronder mijn bijna-dood-ervaring in een brandend Veluws bos. En mijn kritische blik op de hedendaagse journalistiek waar soms niet veel meer valt te bespeuren van de ethische grenzen van weleer.
Familiebedrijven
Ik heb bewondering voor ondernemers die praktisch in hun eentje een groot familiebedrijf runnen waar drie-, vier-, vijfhonderd mensen de kost verdienen. Daarom uitgebreide verhalen over Hamer (installatietechniek) en Beekman (transport en logistiek). Eveneens groot in beeld de Apeldoornse kunstenaars Marius van Dokkum en Jack Liemburg.
In mijn wekelijkse column ApoldroNU (ook, als ‘cement,’ tussen de diverse thema’s van mijn nieuwe boek) riep ik een jaar geleden de volgende vraag op: werkt ‘over-exposure’ niet contraproductief voor de lhbtqi- althans niet-heterowereld? Ik doel op de nadrukkelijke aanwezigheid in de media, de regenboog-zebrapaden en de jaarlijkse Amsterdamse ‘canalparade.’
Is dat goed voor de ‘acceptatie’ in een sfeer van toenemend anti-homo geweld en misselijkmakende spreekkoren in voetbalstadions? Ik kreeg veel reacties op die column en laat drie iets oudere Apeldoornse homostellen uitgebreid aan het woord. Lees hun levensverhalen vol ups en downs.
Kleindochters
Een deel van het boek vul ik met persoonlijke epistels waarin ik op anekdotische en soms hilarische wijze vertel over de belevenissen tijdens de vele verre reizen die mijn vrouw en ik maakten. En wie kleinkinderen heeft herkent zich ongetwijfeld in het door mij geschetste plezier met onze drie kleindochters in ‘Opa Nol en de drie nichtjes.’
Omdat ik weet dat mijn eerste boek Popsporen (over mijn tijd als popjournalist) zo geliefd was heb ik in mini-vorm nog een drietal nieuwe hoofdstukken toegevoegd. Over mijn ontmoetingen met The Who en Slade, en Nederlandse iconen als Bennie Jolink van Normaal, René Froger, Marco Borsato en de onlangs overleden Golden Earring-zanger/gitarist/componist George Kooymans. Hij had al tientallen jaren eerder dood kunnen zijn, vertrouwde de laatste me eens toe.
Horeca
Ik ben onze Apeldoornse horeca niet vergeten. Twee uitgebreide hoofdstukken, waaronder de complete geschiedenis van onze oudste kroeg, het 150-jarige Oude Huis. Maar ook een blik op Ale House, De Zaak, De Heksenketel en andere.
Tenslotte het levensverhaal van een Apeldoornse vrouw die in haar jeugd als gevolg van een misselijke ‘move’ van een onbenul iets verschrikkelijks overkwam, maar niettemin alles op alles zette om haar leven toch een positieve wending te geven.
‘APELDOORN door een gekleurde bril ‘ ligt vanaf half oktober in zes Apeldoornse boekwinkels. Voor meer informatie: redactie@stedendriehoek.nl tav Arnold Zweers.
Foto’s:
Arnold Zweers.
De cover van het boek.
