Drentenieren?

Het was alweer even geleden dat we ons voor een broodnodige time-out een paar dagen terug hadden getrokken in een Drents dorp. Zo eentje omringd door eindeloze bossen, ondoordringbaar voor lastige gesprekken, te volle agenda’s en onhaalbare deadlines. Echter, toen we eenmaal waren gearriveerd vroegen we onszelf toch af waarom we er deze keer zoveel tijd tussen hadden laten zitten. Deze provincie straalt iets jaloersmakend rustgevends uit. Het leven is er natuurlijk allesbehalve hip en happening. maar dat is dus juist een pre. Ik krijg hier ook altijd het gevoel dat in Den Haag bedachte onzalige kabinetsplannen nooit voor deze provincie gelden. Anders weten ze de negatieve effecten heel goed te maskeren.
Enfin, omdat ook het weer deze herfstdag weinig te wensen overliet, stond niets een fraaie wandeling door de geschiedenis in de weg. We verlieten zodoende in perfecte stemming ons tijdelijke onderkomen. Al na vijf minuten liepen we tegen het eerste hunebed aan. Dat bleek ook nog eens het grootste en best bewaarde van de hele Trechterbekercultuur te zijn, die hier overal sporen heeft achtergelaten. Liever nog hadden we dit hoogtepunt voor het laatst bewaard, maar deze dag lieten we de Drentse gulheid gelukzalig over ons heen spoelen. Even verderop doemden er opeens twee mammoeten op aan weerszijden van het wandelpad. Er zat niets anders op dan ertussendoor te sneaken. Dat moet in vroeger tijden geen sinecure zijn geweest toen hele kuddes van deze giganten de wijde omgeving onveilig maakten. Gelukkig had de vooruitgang ons voorzien van gemakkelijk schoeisel waarop we ons eventueel snel uit de voeten zouden kunnen maken. Dat bleek vandaag niet nodig. Ze namen zelfs de tijd om zich uitgebreid te laten fotograferen, iets wat meer wandelaars op een idee bracht trouwens. Al snel liepen we weer alleen door het stille coulisselandschap waarin hooguit een zachtjes brommende tractor een dissonant vormde. Het werd, na een uurtje doorstappen over zandpaden, omzoomd door bomen in de meest fantastische herfstkleuren, steeds verleidelijker om te bedenken hoe ons leven eruit zou zien zijn als we hier daadwerkelijk zouden gaan wonen. Alle praktische bezwaren tegen een dergelijke ingrijpende stap leken deze dag futiliteiten die door een licht najaarsbriesje vakkundig de belendende beek in werden geblazen. Toch schrijf ik deze column ‘gewoon’ weer thuis, heel ontspannen, dat dan weer wel.