Waar is de rem?

Van de week dacht ik werkelijk dat de rolverdeling tussen kinderen en ouders, zoals die al eeuwen in beton vastgeklonken leek, was veranderd. U weet wel, ouders weten wat goed is voor het kind en hebben altijd gelijk, ook al hebben ze dat dus niet altijd. Zonder dat ik daar erg in had, leken die kaarten definitief anders geschud. Ik zocht eerst nog nietsvermoedend m’n weg naar de lokale drogist, behoedzaam slalommend tussen de nogal slordig geparkeerde auto’s op een overvol parkeerterrein bij het winkelcentrum in onze wijk. Da’s goed voor de middenstand, mompelde ik nog half hardop. Die gedachte loste snel op toen ik me opeens tussen twee aanvaringen van ouders met hun kroost bevond.
Links van mij een auto met openstaande portieren van waaruit twee schreeuwende kinderen van een jaar of zes, zeven vader, druk bezig om decemberinkopen in de achterbak te sorteren, voor van alles en nog wat uitmaakten en weigerden uit te stappen. Op rechts probeerde een lotgenoot twee iets oudere kinderen juist wel op de achterbank te krijgen. Op hoge volumes waaiden verwijten, beschuldigingen en onredelijke argumenten over mijn hoofd het plein over. Verwonderd en gegeneerd slalomde ik snel door totdat ik vlak voor de etalage van de drogist, die was afgeplakt met ‘niet te missen’ aanbiedingen en lachende roetveegpieten, een helder inzicht kreeg. Opeens schoot me een opmerking van een leerkracht van de basisschool, onlangs in de krant opgetekend, te binnen. ‘We zijn in deze periode eigenlijk alleen maar bezig met het managen van al die permanent opgewonden kinderzieltjes’, klonk het berustend. Ga maar na: Sint-Maarten, Halloween, Black Friday, Sinterklaas, de lonkende kerstvakantie, Oud en Nieuw, en dat allemaal in een tijdsbestek van zo’n twee maanden. Zoveel prikkels en spannende momenten, wie zou daar nou niet regelmatig van van het padje af raken? Pas in januari keert de rust weer terug op de scholen, voorspelde die leerkracht, niet alleen voor de stuiterende kids zelf, maar zeker ook voor ouders en leerkrachten. In zo’n maatschappij leven we inmiddels: we willen alles, we moeten alles, liefst nog direct ook en laten ons gek maken door alle zogenaamde aanbiedingen en opgedrongen events. De Fear of Missing Out-koorts houdt ons in een wurggreep. Wie kan er nog op de rem trappen?