SALE

We slalomden zorgvuldig langs de slordig neergekwakte reclameborden van middenstanders in zo’n doorsnee winkelstraat van een provincieplaats. Ja, je moet er af en toe doorheen. Het was immers de tijd van het jaar voor een bescheiden aanvulling op onze zomergarderobe. Na eindeloos veel drogisten, horeca en telefoonwinkels kwamen we, het bleek toch onvermijdelijk, langs een kledingzaak van SALE. U weet wel, die zeer succesvolle winkelketen die de afgelopen jaren in vrijwel elke gemeente van enige omvang enorm is uitgedijd. Vaak vraag je je wel af waar dat succes toch vandaan komt. Ook deze winkel kende namelijk, voor zover je dat vanaf de straat kon beoordelen, een weinig aanlokkelijk interieur. Gecombineerd met een goedkoop systeemplafond en veel te felle spotjes in diverse kleuren kan zo’n zaak alleen gered worden van snel doorlopen en dus een voortijdige ondergang door een stel supervriendelijke verkoopsters. (Sorry hoor, maar mannen zijn in deze branche echt nog zwaar in de minderheid). Dames die over het broodnodige talent beschikken om, weliswaar chronisch onderbetaald, drentelende twijfelaars toch naar binnen te lokken.
Gemangeld tussen de rekken vol aanbiedingen bleek dat je ook nog eens werd blootgesteld aan een fiks aantal decibellen Radio 538, of was het QMusic? Welke briljante marketeer heeft dat ooit bedacht? Dat een klant in een kledingzaak, op weg naar de paskamer met drie geshopte items, op hetzelfde moment behoefte heeft aan een Jumboreclame voor een barbecuesaus, twee leuterende DJ’s over Gordon of de filemeldingen? Ik hoop echt dat zo’n gast in de stoel bij de kapper een keer volledig onvoorbereid wordt lastiggevallen door de bloemist van om de hoek. Die ‘m ter plekke een fijn boeketje onder de neus duwt. ’t Is bijna Moederdag, sufferd!
Gelukkig kan ik mijn ergernissen over klantbehandelingen (ja, we zijn achterlijk, geven ons geld uit aan de meest idiote zaken en zijn heel snel te beïnvloeden) altijd weer snel van me afschudden. Sta ik om bekend. Daarom stond ik na twintig minuten met een van huis meegenomen tasje vol nieuwe T-shirts en een goed gevoel weer op straat. Jawel, een goed gevoel, want ik had het bij de kassa aangeboden plastic tasje afgeslagen. Eh, plastic tasjes waren toch verboden? Ja, nou, als je er tien cent voor betaalt mag het blijkbaar weer wel. Leve het milieu en de middenstand. Tevreden gingen we op zoek echte, eerlijke koffie.