Politieke time out?

De grijze wolkenlucht trok die middag onverwacht helemaal open. De warme nazomerzon drapeerde direct een aangename atmosfeer over het bankje aan de rand van het weiland waarop ik had plaatsgenomen. Gelukzalige momenten, totdat ik, nu eenmaal behept met een talent om snel halflege glazen te zien, me weer realiseerde dat het nog een eindeloos lange maand zou duren voordat het 29 oktober was. U weet wel, de datum waarvan de Kiesraad had besloten dat kiezers klaar zouden moeten zijn om een buitenmodel stembiljet in een grijze bus te mikken. En ik overwoog, vanaf deze plek, opeens serieus de mogelijkheden om tot die dag de landsgrenzen te ontvluchten. Het langer vasthouden van een gelukzalig gevoel mocht best wat kosten vond ik. Want de voordelen zouden immers legio zijn. Ik zou namelijk verlost zijn van:
Een onafzienbare hoeveelheid talkshows waarin steeds dezelfde gasten hun voorspelbare meningen zouden ventileren over welke partij er goed voor stond in de peilingen en wie nog wat extra pit kon gebruiken.
Doodsaaie verkiezingsdebatten waarin elke lijsttrekker het eigen partijprogramma in de toegewezen twee minuten opdreunt, zonder te luisteren of er in een ander partijprogramma ook iets staat wat ook de moeite waard zou kunnen zijn.
Politieke statements van diezelfde kopstukken waarin andere partijen bij voorbaat van coalitievorming worden uitgesloten.
Politiek analisten die rondtetteren dat peilingen die een zeteltje verschil laten zien met de vorige dagkoers, groot nieuws zijn en het begin van een hele belangrijke trend.
Interviews met kiezers die aangeven dat ze ondanks dat hun vorige keuze er niets van had gebakken, toch weer op dezelfde club zouden stemmen, omdat alleen deze naar hen wilde luisteren en hun problemen begreep.
Me dunkt, een mens zou voor veel minder een item in Ik Vertrek kunnen invullen. Toch, hoe langer ik over het idee nadacht, hoe minder het me aantrok. Want wat schoot ik uiteindelijk op met zo’n adempauze? Na 29 oktober was de kans immers levensgroot dat er het eerstvolgende halfjaar niets wezenlijks zou gebeuren in Den Haag. Raakte je vanzelf toch weer gedeprimeerd. Er zit weinig anders op dan de tijd uitzitten totdat er een paar politici bij zinnen komen en toch met elkaar de voortslepende problemen in dit land wel constructief willen gaan aanpakken. Tot dat moment moet ik het maar doen met de onverwachte cadeautjes van een onpartijdig zonnetje.