Columns
Een zomers muziekfestival, en vanaf de zijkant uitkijkend over een fraai omzoomd grasveld gevuld met een ontspannen keuvelende menigte, kwam er opeens weer een oude economische wetmatigheid bovendrijven. Namelijk dat wij, geachte consumenten, meer waarde hechten aan duurdere producten dan aan goedkopere. Als het gaat om – pak ‘m beet – auto’s of meubels is dat best logisch. Die hebben ook echt meer waarde doordat ze bestaan uit hoogwaardige bestanddelen of omdat ze een langere levensduur hebben.
Maar bij bijvoorbeeld popconcerten is er iets merkwaardigs aan de hand. Hoe duurder het kaartje voor een optreden van een bekende artiest namelijk is, hoe enthousiaster het publiek na een gespeeld nummer reageert. Alsof het de afgelopen vier minuten getuige is geweest van iets heel bijzonders. Ook als er slechts een standaard uitvoering is gespeeld. Ongeduldig was iedereen al voor aanvang naar voren gedrongen om maar niets te hoeven missen. Was precies hetzelfde concert gratis toegankelijk geweest, dan was het publiek pas na een nummer of twee naar voren geslenterd, om daarna een tijdje met de buurman/-vrouw te gaan bijtetteren. Anderen zouden de helft van het concert sowieso missen omdat ze ergens achterop het veld bier waren gaan halen voor hun groepje.
De optredens van vandaag, het waren er wel zes, waren niet helemaal gratis maar wel bijna, bovendien kreeg je bij de ingang ook nog eens twee consumptiebonen mee. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het geen echte bands waren op het podium, of, nou ja, wel dus, maar ze deden slechts hun grote voorbeelden na. Het waren tribute bands en dat is in Nederland de laatste jaren een enorme bedrijfstak geworden. Het niveau is dan ook navenant hoog, je moet tegenwoordig van goede huize komen als band, wil je nog worden uitgenodigd voor een beetje tributefestival. Vandaag konden ze er ook wat van, maar omdat zoals gezegd de entreeprijs een lachertje was – daarvoor hulde aan de gemeente Arnhem overigens – gedroeg een flink deel van de aanwezigen of het gebodene niet zo superinteressant was, hooguit amusant voor een geslaagde zomermiddag, maar geen memorabele concertreeks waar je het over tien jaar nog over hebt. En dat is dan toch het ongelukkige lot van een genereuze gemeente die haar inwoners met een gulle geldelijke bijdrage een keer iets laagdrempeligs wilde aanbieden.
