Notariswerk

In de krant stonden onheilspellende berichten over een dreigend tekort aan notarissen. Dat verbaasde me eerlijk gezegd nogal. Ik was er altijd vanuit gegaan dat het notarissenbestaan zo lucratief was dat er een immer groeiende rij kandidaat-notarissen zou staan te trappelen van ongeduld, totdat er ruimte kwam om bij de gewenste maatschap aan te kunnen sluiten. Eenmaal binnen was een statige Jaguar, een leuke vrijstaande woning en riante pensioenvoorziening een kwestie van weinig tijd. Maar het notarissenbestaan blijkt dus helemaal niet zo populair. Het maar niet af te kloppen stoffige imago van mompelende saaimansen in een grijs pak met een goedkope pen met opdruk achter het linkeroor blijft de kwijnende beroepsgroep danig in de weg zitten. Geld bepaalt toch nog niet altijd alles in deze wereld.
Onlangs hadden wij weer eens een notaris nodig. Je kunt er soms niet omheen. We lopen er de deur niet plat. De vorige keer was alweer meer dan twintig jaar geleden, namelijk toen we een ander huis hadden gekocht. En schaarste of niet, een afspraak maken kon niet direct, daar gingen zeker zes weken overheen.
Afijn, eenmaal op kantoorbezoek op een non-descript bedrijventerrein – waar zijn die statige herenhuizen toch gebleven? – verontschuldigde de goede man zich allereerst uitgebreid dat hij ons pas een hele minuut na de afgesproken tijd ons zijn kantoor kon binnenleiden. Dat beloofde wat.
Wij namen plaats aan een tafel met een omvang die niet zou misstaan voor een crisisoverleg tussen Poetin en zijn generaals. De afstand tussen ons en de notaris zou geen enkel kwaadaardig virus overleven, zoveel was zeker. Tijdens de sessie dwaalde mijn blik regelmatig opzichtig af naar een buitenmodel ledscherm aan de wand. Daardoor bleef het integraal voorlezen van de ondoorgrondelijke wetsteksten van de aktes ons bespaard, mensenkennis komt met ervaring. Nadat we ten slotte hadden getekend overviel me een onbestemd gevoel dat ik toch ergens in was getrapt, maar de vinger erop leggen lukte niet. Dat notarissen tegenwoordig blijkbaar geen borrel meer inschenken om de succesvolle bijeenkomst te bekrachtigen hielp ook niet mee. Misschien een volgende keer in de middag afspreken?
Een paar dagen na afloop kregen we de rekening gemaild voor de bewezen diensten. Toen ik het bedrag deelde door het aantal werkuren dat er naar schatting tegenover stond voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Toch het verkeerde beroep gekozen.