Het maakt wel uit

‘Kijk zelf maar, het maakt mij helemaal niets uit.’ Ik staarde enkele ogenblikken naar dit antwoord dat ik gisteren kreeg in een WhatsApp-groep. Alsof ik hoopte dat de letters alsnog spontaan zouden vervagen om zich opnieuw te vormen naar een ander, gewenster antwoord. Ik kreeg een déjà vu. Wie ontvangt of verstuurt zo’n reactie nou niet regelmatig? Je roept of typt het even snel, zonder echt na te denken. Ik gebruikte de dooddoener zelf ook te pas en vooral te onpas, hoewel dat laatste besef pas later kwam. Jarenlang ging ik pragmatisch om met dit soort antwoorden. Ik vulde in dat de ander het te druk had of zo genereus was om zich helemaal naar mijn keuze te voegen. Toch kwam er een moment waarop ik me serieus begon te ergeren aan deze reactie op een voorstel of vraag van mijn kant. Want, realiseerde ik me, iemand die een dergelijk antwoord teruggeeft, maakt zich er juist wel erg makkelijk vanaf en gaat er bovendien vanuit dat ie de vragensteller er een plezier mee doet. Want wat deze ook kiest of doet, hij/zij gaat erin mee. Win-win!
Nou nee, het ligt dus toch wat genuanceerder. De antwoordgever realiseert zich waarschijnlijk niet dat de vragensteller al vaker zelf een keuze heeft moeten maken, of het sowieso lastig vindt te kiezen, en dat dilemma nu wel eens bij de ander wil neerleggen. Die wil dus gewoon een serieus antwoord op vragen als: wat zullen we eten vanavond? Gaan we dit weekend naar de film of maken we een boswandeling? Doe jij de boodschappen of ga jij liever met de tuin aan de slag?
De boodschap die de maakt-mij-helemaal-niets-uit-er afgeeft is dat deze helemaal niet wil nadenken over de vraag. Hij/zij straalt, misschien onbedoeld maar toch, een zekere desinteresse uit naar de vragensteller. Die voelt zich dus niet serieus genomen en wordt vervolgens ook nog eens opgezadeld met de keuze op de onbeantwoorde vraag. Dus, toen ik dat besefte besloot ik om zelf dit antwoord niet meer te gebruiken. En nu hoop ik maar dat anderen hetzelfde gaan doen. Scheelt een bergje ergernis. We gaan er de wereldvrede niet mee binnenhalen, maar alle beetjes helpen, toch?