‘Ik zie me nog staan, met die geldkoffer op tafel’

door Petra Baars

DEVENTER – Dit jaar is het 50 jaar geleden dat Deventer het decor vormde voor de filmopnames van A Bridge Too Far. Ter ere van dit jubileum vertelt Wilma Prins over haar ervaringen als bankmedewerker en figurant. “Ik heb de handtekening van Ryan O’Neal gekopieerd.”

“Ik werkte als 19-jarige bij de ABN Bank, toen de filmploeg van A Bridge Too Far daar klant werd. Dat was geen kleinigheid: mensen van de film kwamen dagelijks langs om geld op te halen. Ik vond het leuk om Engels te praten en om die mensen te helpen. Op een dag wilde de lijfwacht van Ryan O’Neal een cheque namens hem uitschrijven. Eigenlijk mocht dat niet. Ik ben toen bij de directie gaan vragen of ik het benodigde bedrag voor Ryan O’Neal aan zijn lijfwacht mocht meegeven. Dat mocht. Ik heb toen wel eerst even de handtekening van Ryan O’Neal gekopieerd, dan had ik die tenminste.”

“Van een crewlid kreeg ik op een dag een formulier, waarmee ik me kon opgeven als figurant. Dat wilde ik wel. Ik mocht meedoen als figurant op de Ginkelse Heide. Eenmaal daar duurde het heel lang voordat wij aan de beurt waren. Gelukkig was er veel te zien. Vliegtuigen, voertuigen, parachutisten. En ik herinner me een lekkere lunch. Uiteindelijk moesten we voor onze scène het bos in om er vervolgens gillend weer uit te rennen.”

“Later heb ik vanuit mijn functie bij de bank ook figuranten uitbetaald. Na afloop van de bevrijdingsscène op de Brink waren er echt heel veel, die loon kwamen halen. Speciaal daarvoor was een tent opgezet, achter de HEMA. Een collega en ik hebben toen al die mensen uitbetaald. Omdat het om zoveel geld ging, kregen we politiebewaking. De rij liep tot buiten de tent. Ik zie me nog staan, met die geldkoffer op tafel.”

Benieuwd naar het hele verhaal van Wilma? Het volledige interview en andere Deventer Verhalen vind je op www.deventerverhalen.nl. #DeventerVerhalen is het verhalenteam van erfgoedpartner Deventer Verhaal.