ApoldroNU – Onwijs onderwijs

Natuurlijk weet ik dat het onderwijs niet meer terug kan naar de tijd van toen. Toen ik op de mulo zat, de dr. J.Th. de Visser mulo aan de Maasstraat in Zuid. Waar iets van 300 leerlingen op zaten, onderwezen door vijftien leraren. Je kende ze allen van naam en zij ons. Er was direct contact, en je weet na vele jaren nog precies welke leraar je stimuleerde om een bepaald vak te kiezen of een bepaalde maatschappelijke richting.

Het onderwijs is nu veel grootschaliger. Ik hoor wel van ouders die vinden dat hun kind ‘verzuipt’ op een middelbare school of ROC met duizend of tweeduizend leerlingen. En soms afhaken. Er is minder persoonlijke aandacht in een (puber-) tijd dat kinderen die hard nodig hebben.

Ik lees nu dat het voortgezet onderwijs in Apeldoorn naar een nòg grotere schaal wordt getild. Dat de Veluwse Onderwijsgroep waar alle Apeldoornse middelbare scholen onder vallen, diverse scholen wil samenvoegen. Daar worden allerlei argumenten voor aangedragen. Zoals een betere aansluiting op het basisschoolonderwijs en kinderen eerder kennis laten maken met vervolgonderwijs.

De nieuwe tijd vraagt om nieuwe methoden. Nu gaat er een hoop mis, neem alleen al de gebrekkige lees- en schrijfvaardigheid van jongeren. En meer scholieren laten kennis maken met technische beroepen is ook hard nodig.

Tegelijkertijd moet worden voorkomen dat er niet een soort monstrum ontstaat. Want er zijn in het land veel voorbeelden van de kwalijke kanten van grootschaligheid. Je ziet het in de zorg waar ‘koepels’ werken als piramides met enorme afstand tussen de top en de werkvloer. Bij mega-grote Randstedelijke woningbouwcorporaties waar de hoge heren zich koningen waanden die zichzelf idioot hoge honoraria toedichtten.

Apeldoorn heeft in het middelbaar onderwijs een vervelende situatie achter de rug waarin een topbestuurder dictatoriale trekjes vertoonde. Waardoor locatie-directeuren zich soms geschoffeerd en zwaar ondergewaardeerd voelden en elke motivatie verloren. In de krantenwereld zag ik ook waar grootschaligheid toe kan leiden.

Logisch dat menige docent vreest dat hij zich straks nog meer  een nummer voelt zonder vat op wat er allemaal op hem neerdaalt. Wees wijs, niet onwijs met het onderwijs.

Tot volgende week!